Język polski

pierwsza  |  ...  |  9  |  10  |  11  |  12  |  13  |  14  |  15  |  ...  |  ostatnia

Język polski, Odrodzenie

W XVI w. tak szybko przybywało pism polemiczno-wyznaniowych, że w Polsce jeszcze w 1520 r. wyszły dwa zakazy (edykty) królewskie, zabraniające przywożenia ich do Rzeczypospolitej, zwłaszcza dzieł Lutra. Jak się jednak okazuje z dalszych postępów reformacji (od śmierci Zygmunta Starego), rozporządzenia takie niewiele pomogły. Prąd ten - w odróżnieniu od innych krajów europejskich - wydał w Polsce piękną, choć nie do końca zrealizowaną, ideę tolerancji religijnej. Rzeczpospolita stała się schronieniem prześladowanych antytrynitarzy włoskich i braci czeskich. Rozdział zaś na katolików, luteranów (głównie mieszczaństwo) i kalwinów (głównie szlachta), acz dość wyraźnie zaznaczony, nie przekreślał podstawowych zasad współżycia. W 1570 r. doszło do tzw. zgody sandomierskiej między poszczególnymi odłamami reformacji, jednak z wyłączeniem arian. Bracia polscy (arianie, a

Więcej o: Reformacja w Polsce

Język polski, Romantyzm

Jacek Soplica jest głównym bohaterem "Pana Tadeusza". W młodości był ulubieńcem okolicznej szlachty, typowym warchołem i zabijaką. Bywał nawet zapraszany przez miejscowego magnata Stolnika Horeszkę. Jacek był potrzebny Horeszce, bo miał on wpływ na głosy okolicznej szlachty. Córka Stolnika, Ewa, zakochała się z wzajemnością w Jacku. Dumny magnat nie zgodził się oddać ręki córki ubogiemu szlachcicowi. Ewa została wydana za mąż za bogatego człowieka, z którym wyjechała na zesłanie, pozostawiając w kraju, pod opieką Telimeny córkę Zosię. Jacek zaś ożenił się z "pierwszą napotkaną na drodze kobietą", która urodziła mu syna Tadeusza i w niedługim czasie zmarła. Urażona ambicja Jacka Soplicy doprowadziła go do krwawej zemsty. Często błąkał się w pobliżu zamku Horeszków, nie mogąc pogodzić się ze stratą ukochanej. Pewnego razu był więc mimowolnym świadkiem triumfalnego odpierania przez Hore

Więcej o: Ocena postępowania Jacka Soplicy

Język polski, Romantyzm

Romantyzm polski porównać można do wielkiego przełomu, rewolucji wynoszącej nowych bogów na piedestał. To nurt samo istnie wytworzony na ojczystym gruncie, różniący się znacznie od założeń romantyzmu ogólnoeuropejskiego. Nie dość, że na tle in nych państw odrzuca oryginalność, to jeszcze stanowi zaprzecze nie i podważenie dotychczasowych norm i schematów. Podobnie jak Mitologia (formułująca wizerunek człowieka, charakteryzująca jego złożoną naturę) i Biblia (określająca abstrak cyjne pojęcia dobra i zła), literatura romantyczna ogółem wyzna cza nowe formy i wartości. Zerwane zostają więzy krępujące artys tę, pozostawiona mu zostaje swoboda twórcza. Literatura wyrywa się spod jarzma klasycyzmu, uwalnia od uciążliwych zasad; dóbr formy i środków jest dowolny. Powszechne staje się zjawisko syn kretyzmu, brakiem czystości rodzajowej charakteryzują się między innymi Dziady Adam

Więcej o: Literatura romantyczna - relikt przeszłości czy wciąż żywa tradycja?

Język polski, Okres Międzywojenny

Zofia Nałkowska Urodziła się w Warszawie w 1884 roku, a zmarła w 1954 roku. Dzieciństwo spędziła w domu ojca Wacława, geografa i intelektualisty, gdzie stykała się z wybitnymi ludźmi. Ukończyła prywatną pensję w Warszawie i uczęszczała na wykłady tajnego Uniwersytetu Latającego. Twórczość literacką rozpoczęła w wieku kilkunastu lat (pierwsze poezje 1898, pierwsze opowiadania 1903 roku). Wcześnie też włączyła się do działalności społecznej środowiska. Należała do współzałożycieli Związku Zawodowego Literatów Polskich i Pen Clubu, była członkiem Polskiej Akademii Literatury. Od 1933 należała do zespołu literackiego Przedmieście. Słynęła z opiekuńczego stosunku do młodych twórców, którym ułatwiała debiuty, pomagała w starcie literackim m.in. Schulzowi i Uniłowskiemu. Zainteresowała się też Gombrowiczem. Podczas okupacji mieszkała w Warszawie, po wyzwoleniu w Krakowie i Łodzi, od 1

Więcej o: Życie i twórczość Zofii Nałkowskiej. Geneza i kompozycja "Granicy"

Język polski, Okres Międzywojenny

Przyznać trzeba, że więcej w polskiej literaturze mowy było o niepodległości przed jej uzyskaniem, niż po utworzeniu niezawisłego państwa polskiego. Kiedy już udało się Polakom Polskę odzyskać, zaczęli sprawiać takie wrażenie, jakby nie wiedzieli, co z tą podarowaną przez historię, wyśnioną przez cztery pokolenia, niepodległością uczynić. Czas pokazał jedno. Wybić się na niepodległość to dopiero początek. Dalej przed narodem otwiera się długa i trudna droga do utworzenia państwa, o którym każdy mógłby z dumą powiedzieć: "To mój kraj!". Do państwa, w którym nędza i społeczna niesprawiedliwość nie miałyby miejsca. Utworzenie takiego państwa jest o tyle trudne, że podczas jego budowy naród stoczyć musi walkę najcięższą - z samym sobą - z własną słabością, ze swymi uprzedzeniami, zabobonami, z różnicami, jakie w nim występują i które czynią go słabym i skłóconym. Polsk

Więcej o: Literatura polska w obliczu niepodległości

Poznaj potęgę umysłu: Poznaj złote myśli, ucz się wydajniej, wykorzystaj wiedzę innych, dowiedz się jak zrealizować swoje cele.

pierwsza  |  ...  |  9  |  10  |  11  |  12  |  13  |  14  |  15  |  ...  |  ostatnia