Urbanizacja w Polsce

Urbanizacja - rozwój i rozbudowa miast. Zespół przemian ekonomicznych, społecznych, kulturowych i przestrzennych, prowadzących do rozwoju miast i obszarów miejskich oraz wzrostu liczby ludności miejskiej i jej udziału w liczbie ludności państwa bądź regionu.

Miernikiem urbanizacji jest udział ludności miejskiej w ogólnej liczbie ludności kraju, czyli współczynnik urbanizacji. Wynosi on w Polsce ok. 62%. Na tle państw Europy należymy do krajów średnio zurbanizowanych.

Procesy urbanizacji przebiegały w kraju nierównomiernie; szczególnie szybkie tempo wzrostu miast nastąpiło w dziesięcioleciu 1950-1960, co wiązało się z rozwojem przemysłu. Drugi okres słabszej fali napływu ludności do miast, nastąpił w latach siedemdziesiątych. Kryzys gospodarczy lat osiemdziesiątych przyniósł zahamowanie rozwoju miast, wywołaną głównie upadkiem dużych, nierentownych zakładów pracy i wzrostem bezrobocia.

W Polsce jest 891 miast, z których dwa najmłodsze powstały 1 stycznia 2007. Najmniejsze z miast Wyśmierzyce liczy zaledwie 884 mieszkańców, największa zaś, Warszawa, jest niemal 2000 razy większa. Galerie miast po prawej stronie pokazują główne miasta Polski.

Poniższa lista przedstawia największe miasta Polski:

Rozmieszczenie miast w Polsce jest nierównomierne. Najgęstszą sieć miast posiada Wielkopolska, Pomorze oraz Śląsk, gdzie najwcześniej ukształtowały się główne ogniwa sieci osadniczej. Najsłabiej zurbanizowane są wschodnie obszary kraju. Różnice w poziomie urbanizacji odzwierciedlają dysproporcje w uprzemysłowieniu Polski, gdyż w powojennej historii Polski najważniejszym czynnikiem miastotwórczym był przemysł.

W Polsce wykształciły się układy osadnicze tworzące zespoły miast: aglomeracje, np. warszawska, łódzka, wrocławska, krakowska, oraz konurbacje - górnośląska oraz Trójmiasto Gdańsk-Sopot-Gdynia. Współcześnie wielkie aglomeracje kraju charakteryzuje odpływ ludności z obszarów centralnych do stref podmiejskich, co nazywamy dezurbanizacją.