Gramatyka

1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  ...  |  ostatnia

Język polski, Gramatyka

Interpunkcja jest to graficzny odpowiednik intonacji, rytmu i tempa mowy, akcentu wyrazowego i zdaniowego. Stanowi ją zbiór znaków (we współczesnej polszczyźnie jest ich 10), inaczej zwanych znakami przestankowymi, uzupełniających zapis literowy tekstu. Nie odpowiadają one ani fonemom języka mówionego, ani leksemom. Znaki te pozwalają na odzwierciedlenie w tekście pisanym zależności składniowych między członami wypowiedzenia lub między wypowiedzeniami, na wyodrębnienie, podkreślenie - ze względów znaczeniowych lub emocjonalnych - pewnych wyrazów lub fragmentów tekstu, a także na ujednoznacznienie tekstu pisanego. W razie wątpliwości związanych z użyciem znaków przestankowych należy się więc kierować przede wszystkim zasadą zrozumiałości zapisywanego tekstu i stosować taką interpunkcję, która zapewni najlepszy odbiór zapisanych treści. Kropka

Więcej o: Interpunkcja - użycie znaków pisarskich

Język polski, Gramatyka

Skróty nazw własnych (tzw. skrótowce) piszemy wielkimi literami bez kropek, np.: "PGR" (Państwowe Gospodarstwo Rolne), "RPA" (Republika Południowej Afryki). Jeżeli jeden z wyrazów skracanej nazwy zaczyna od dwuznaku "sz", "cz", "dz", "rz", opuszczamy w skrócie drugą literę tego dwuznaku i piszemy np.: "PCK" (Polski Czerwony Krzyż) a nie „PCK"; wyjątkowo używa się skrótu "DzU" (Dziennik Ustaw) oraz zawsze używa się całego dwuznaku ch, np.:"BCh" (Bataliony Chłopskie).Wchodzące w skład skrótu przyimki i spójniki pisze się małymi literami, np.: "ZBoWiD" (Związek Bojowników o Wolność i Demokrację). Odmieniając skrótowce przez przypadki, dodajemy końcówkę odpowie dniego przypadku poprzedzoną łącznikiem, np.: "PGR-u", o "PGR-ze". Skróty...

Więcej o: Skracanie wyrazów

Język polski, Gramatyka

Obowiązują następujące zasady: Nie dzieli się wyrazów jednozgłoskowych (np.: "wstręt"), połączeń liter "ch", "cz", "sz", "dz", "dź", "dż", "rz", jeżeli oznaczają jedną głoskę, połączeń "litera" dla spółgłoski + litera "i" + "litera" dla samogłoski (chodzi o połączenia typu "mia-", "pio-" itp.) oraz dwugłosek "au", "eu", jeżeli się je wymawia jako jedną zgłoskę. Spółgłoska między samogłoskami należy do następnej części wyrazu, np.: "nie-bo-rak". Dwie sąsiadujące ze sobą jednakowe spółgłoski muszą być rozdzielone, np.: "pan-na".  Wyjątkowo, przestrzegając zasady omówionej w punkcie 5, dzielimy: "wy-ssać", "za-ssać" i pokrewne. Grupę liter oznaczających spółgłoski można...

Więcej o: Dzielenie wyrazów

1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  ...  |  ostatnia